Mijn meisje is in de war. Haar vriendje, Japie, komt opeens niet meer buiten spelen. Ze is al een paar keer naar de overkant gelopen, heeft door de schuttingplanken gegluurd, ze heeft het de andere katten gevraagd, zelfs voor de voordeur staan mauwen. Maar niks hoor, geen Japie…

cindy en haar kat Wat wij wel weten en zij niet, omdat we het haar nog niet durven vertellen, is dat haar vriendje is aangereden door een auto 🙁  Op een rustige zondag was er een snelheidsduivel die ons rustige poezenstraatje als racebaan gebruikte en daarbij niet heeft gelet op speelse jonge dorpspoezen.. Resultaat is een kapotte Japie, zijn hele buik ligt open en zijn voorpoot is zo vreselijk gebroken dat hij er naar alle waarschijnlijkheid helemaal af moet.. Zijn ‘ouders’ zijn supersnel naar de dierenarts gegaan, die heeft hem zo goed en zo kwaad als het ging weer in elkaar gezet. Hij was gematigd positief, Japie is een jonge sterke kat en de dierenarts denkt dat hij het wel overleefd. Hij mocht weer mee naar huis, gelukkig.

De dagen daarna is hij nog een paar keer terug geweest, de wond ging toch ontsteken, hij heeft veel last van pijn en zijn poot hangt er heel erg zielig bij. Maar na een week lijkt hij toch op te knappen. Charlie’s baasje heeft hem kaartjes gestuurd en we hebben speeltjes en lekker voer voor hem geregeld. En we gaan vaak op ziekenbezoek.

Maar Charlie snapt er niets van. Gewoonlijk spelen ze de heel dag samen. Lekker samen ravotten en achter vliegjes aanjagen. De oude buurpoezen laten schrikken en in bomen klimmen. En nu niets, geen vriend om mee te spelen. Ze is er beduusd van. Ze zit voor het raam te wachten en gaat dus vaak kijken waar hij is. Maar helaas, Japie is er even niet.

Na 4 weken is hij zover hersteld dat hij weer naar buiten mag. Wel alleen in de achtertuin, alles afgesloten, maar toch. Alsof Charlie het ruikt, staat ze direct weer door de schutting te loeren. Ze mag ook in de achtertuin en dan zien ze elkaar weer! Ze zijn allebei heel blij, maar Charlie schrikt van Japie en zijn rode Supermanshirt. Hij ruikt natuurlijk ook anders en hij hinkelt. Ze ruiken even aan elkaar maar Charlie vindt het tè raar en ze blaast en rent weg. We zijn er verdrietig van, zowel wij als Charlie als Japie. Misschien lukt het later beter, maar wat een impact heeft zo’n ongeluk op alles!

Een week later is Japie vaker buiten en zien ze elkaar ook weer wat meer. Heel langzaam wennen ze weer aan elkaars gezelschap en ze beginnen ook weer te spelen. Met Japie gaat het wonderbaarlijk goed, hij weet zelfs met zijn lamme voorpoot op de schutting en op het dak te klimmen!

Vandaag wordt zijn poot toch geamputeerd. Hij is in zoverre hersteld dat hij weer een operatie aankan en zijn poot is zo stuk dat het niet kan worden gerepareerd. Gelukkig staan katten bekend om hun vermogen zich prima te redden met minder ledematen dan waar ze mee zijn geboren, dus Japie redt het wel.

En de verkering? Die is weer dik aan!